Poezja Raiselliny.

[Raisin]

Dusze

Tam, gdzie już nie dotrze światło
ni mrok...
Tam gdzie nie będzie nikogo
ni nic...
Tam, gdzie nie można się śmiać
ni płakać...
Tam, gdzie nie ma szczęścia
lecz głęboki żal...
Tam na suchej szarej ziemi
nie ma nic...
Tam gdzie króluje czarna mgła
nie marzenia...
Tam, gdzie nie istnieją uczucia...
Tam błąkają się dusze zagubione.
---
I, mój pierwszy poważny wiersz, "Nieprzespana noc".

Dziwnie pusta, bezksiężycowa noc
smutek zakrada się pod okna
chmury, ciemność, czerń
tajemnica
Co skrywa w sobie ten cień?
Przede wszystkim strach...
Zwykły ludzki strach
przed nieznanym, przed najgorszym
Nie śpi nikt, mimo późnej pory
nie palą się nigdzie światła
ni neony
ktoś szlocha, krzyczy w bezsilnej złości
Tak, mimo wszystko to straszna noc
pełna bólu, smutku, tajemnic...
Wszystko w pięknej, czerwonej poświacie
lśni w strasznym pięknie
czy tak wygląda koniec?...

Wstawiać będę jeszcze, chwilowo tylko te dwa mam przy sobie.

[Juls]

Wspaniałe wiersze. 10/10. Nic dodać, nic ująć, ale nie mam słów by je opisać. : )

[Raisin]

O, odnalazłam jeszcze "Amarantowe Miasto".

1. Gdy patrzę przez okienną szybę
na Moje Miasto Amarantowe
Smutek Me serce ogarnia
I walczyć z nim wcale nie sposób.
2. Gdy patrzę przez okienną szybę
Na gałęzie purpurowe
Smutek Me serce ściska
I nie ma przy Mnie nikogo.
3. Gdy patrzę przez okienną szybę
Na zwykłych ludzi szarych
Patrzeć już dłużej nie mogę,
4. Bo gdy patrzę przez okienną szybę
Na świat wyobraźni, fantazji
Żałuję, że tam Mnie nie ma,
a tutaj wszystko tak szare.

Mwhah.

[Juls]

To też jest bardzo dobre.. Bardzo ładnie piszesz, wykorzystaj to, bądź pisarką w przyszłości.

[Raisin]

Nie, poetką.
I będę śpiewać swoje wiersze!

Droga do Poranka.
Bezkresna droga po horyzont
Przede Mną czerwony Księżyc
Idę przed siebie ku niemu
Czuję, że iść muszę
Wiem, że to niemożliwe
Teraz zostało Mi tylko to
Iść nie oglądać się dotrzeć
Nocą iść w dzień próbować zasnąć
Co jest skazane na klęską
Takie życie
Piękne, czasem mroczne
Nienormalne szalone
Czasem przyziemne tak
Że potem marzyć strach
A Księżyc nie patrzy na ludzkie
Problemy
Świeci spokojnie beztrosko
Zawsze tak samo od wieków
Lecz spróbuj weń spojrzeć śmiało
W pełnię o północy
Zimny dreszcz Cię przeniknie
Jak krwawy miecz
Zatrzymasz się w czasie
I możesz tak zostać na wieki
Uważaj więc drogi Wędrowcze
Na siebie i swoją drogę
Drogę życia...

(To pisałam, jak Mi było smutno.)

[Raisin]

Hm, Blue, chyba masz rację. Pewnie, będę to poprawiać w wolnej chwili.

[VioleGirl]

Piszesz prawie tak cudne wiersze jak ja Ale ja ich tu nie zamieszczam bo wolę powieści 9/10

[Ejtis]

VioleGirl napisał(a):Piszesz prawie tak cudne wiersze jak ja

fail.

Nie przepadam za wierszami, jednak te Twoje mi się podobają.
Czekam na następne.