23-10-2010, 12:24
Spoko. ;p
Jak czytałaś Jeżycjade, to tam jest milionpieńcsetstodziewieńcset zmian w osobach opowiadających. ; )
Ogółem to częsty zabieg poetycki.
<!-- m --><a class="postlink" href="http://plomienne-fotografie.blog.onet.pl">http://plomienne-fotografie.blog.onet.pl</a><!-- m -->
Rozdział I
Część III
- To były świetne czasy. Nigdy nie zapomnę tych chwil tu spędzonych âÂ?Â? powiedział mężczyzna czuło spoglądając na to pomieszczenie i małą kolekcje wspomnień - powinnaś żałować, że nie żyłaś w tych czasach.
- Żałuję, oj żałuję... - rozmarzona Windless nie odrywając wzroku od wiszących na ścianie cudów i starego umeblowania myślała o zespołach i klimacie tamtych lat. Naprawdę wiele by dała by móc przeżyć choć kilka dni w gwieździstą noc na koncercie Nirvany, Beatles'ów czy Dżemu. - Pan tu wtedy pracował? - zapytała po chwili milczenia.
- Na tych fotografiach mnie nie zobaczysz, ale z 30 lat pykło już, odkąd tu siedzę âÂ?Â? zaśmiał się. âÂ?Â? Ależ ja jestem niewychowany! - zakrzyknął âÂ?Â? Zapomniałem się przedstawić. - Z szarmanckim uśmiechem sięgnął po rękę zaskoczonej dziewczyny i cmoknął ustami nad jej smukłą dłonią âÂ?Â? Antonio.
Nastolatka nie przyzwyczajona to takich manier, lekko zarumieniła się i chrząknęła nieznacznie wyrywając tym samym palce z uchwytu Antonia, by przysłonić sobie usta. Odgarnęła grzywkę z oczu i niezręcznie wydukała âÂ?žMiło mi.âÂ?Âť po czym przesunęła się bliżej barku by móc pooglądać go z bliska.
Był śliczny. Drewniany, długi, za nim stały różnego rodzaju trunki. âÂ?žZupełnie jak w filmachâÂ?Âť przewinęło jej się przez myśli. Musnęła dłonią stary blat by poczuć fakturę postarzałego już dębu, uwielbiała takie rzeczy.
Z rozmyślań wyrwał ją krótki dźwięk przychodzącego Sms'a. Simplus. Spojrzała w prawy górny róg ekranika, gdzie znajdował się zegarek i czym prędzej włożyła telefon do kieszeni. Szybko podeszła do starego barmana i ściskając mu rękę, przeprosiła, że już się zbiera. Zapewniła też, że na pewno jeszcze kiedyś tu wpadnie i z uśmiechem na twarzy wypadła z knajpy.
Z rozwianym włosem szybko otworzyła drzwi, przekroczyła próg. Trzasnęła nimi i przykucnęła by rozwiązać sznurowadła. Rzuciwszy trampkami do kąta przebiegła przez przedpokój, kuchnię i pokój gościnny by znaleźć się w swoim własnym. Torbę kopnęła w stronę biurka przy którym usiadła. Gdzieś ze sterty papierów wygrzebała zeszyt do nut, którego nie używała już od dłuższego czasu. Z kieszeni jej jeans'ów wyciągnęła mały długopis. Zawsze go tam nosiła, gdyby nagle jej się coś przypomniało lub po prostu musiałaby zapisać coś sobie szybko na ręce by nie zapomnieć. Czym prędzej zaczęła zapisywać nutę, jedna po drugiej. Przez kilkanaście minut słychać było tylko skrobanie długopisu i szelest przewracanych kartek. W końcu oparła się o krzesło i głęboko westchnęła. Spojrzała no swe âÂ?ždziełoâÂ?Âť- kilka stron w pięciolinię zapisanych różnym rządkiem nut. Po skończeniu tego, pozostało jej tylko czekanie na panią od fortepianu. Wstała więc, podeszła do instrumentu, otworzyła klapę, usiadła na czarnym, drewnianym stołku i powoli położyła każdy z palców na klawiaturze. Odliczyła sobie w myślach do trzech i powoli zaczęła naciskać klawisze wyciągając z nich dźwięki, jeden po drugim. W całym domu rozbrzmiewał już âÂ?žRequiem for a DreamâÂ?Âť.
- Nareszcie moje uszy mogą rozkoszować się pięknym utworem, a nie jakąś prostą melodyjką - muzyka natychmiast umilkła, a dziewczyna wystraszona spojrzała za siebie. Panna Goldenmayer z rękami na biodrach, przekrzywioną śmiesznie głową i zamkniętymi oczami stała kilka kroków dalej. Gdy granie całkiem ucichło otworzyła powieki i spojrzała na Windy. Jej usta rozciągnęły się w uśmiechu, otworzyła szeroko ramiona, w które jej uczennica wpadła z wielką siłą i przytuliła ją do swego kremowego kostiumu.
Jak czytałaś Jeżycjade, to tam jest milionpieńcsetstodziewieńcset zmian w osobach opowiadających. ; )
Ogółem to częsty zabieg poetycki.
<!-- m --><a class="postlink" href="http://plomienne-fotografie.blog.onet.pl">http://plomienne-fotografie.blog.onet.pl</a><!-- m -->
- To były świetne czasy. Nigdy nie zapomnę tych chwil tu spędzonych âÂ?Â? powiedział mężczyzna czuło spoglądając na to pomieszczenie i małą kolekcje wspomnień - powinnaś żałować, że nie żyłaś w tych czasach.
- Żałuję, oj żałuję... - rozmarzona Windless nie odrywając wzroku od wiszących na ścianie cudów i starego umeblowania myślała o zespołach i klimacie tamtych lat. Naprawdę wiele by dała by móc przeżyć choć kilka dni w gwieździstą noc na koncercie Nirvany, Beatles'ów czy Dżemu. - Pan tu wtedy pracował? - zapytała po chwili milczenia.
- Na tych fotografiach mnie nie zobaczysz, ale z 30 lat pykło już, odkąd tu siedzę âÂ?Â? zaśmiał się. âÂ?Â? Ależ ja jestem niewychowany! - zakrzyknął âÂ?Â? Zapomniałem się przedstawić. - Z szarmanckim uśmiechem sięgnął po rękę zaskoczonej dziewczyny i cmoknął ustami nad jej smukłą dłonią âÂ?Â? Antonio.
Nastolatka nie przyzwyczajona to takich manier, lekko zarumieniła się i chrząknęła nieznacznie wyrywając tym samym palce z uchwytu Antonia, by przysłonić sobie usta. Odgarnęła grzywkę z oczu i niezręcznie wydukała âÂ?žMiło mi.âÂ?Âť po czym przesunęła się bliżej barku by móc pooglądać go z bliska.
Był śliczny. Drewniany, długi, za nim stały różnego rodzaju trunki. âÂ?žZupełnie jak w filmachâÂ?Âť przewinęło jej się przez myśli. Musnęła dłonią stary blat by poczuć fakturę postarzałego już dębu, uwielbiała takie rzeczy.
Z rozmyślań wyrwał ją krótki dźwięk przychodzącego Sms'a. Simplus. Spojrzała w prawy górny róg ekranika, gdzie znajdował się zegarek i czym prędzej włożyła telefon do kieszeni. Szybko podeszła do starego barmana i ściskając mu rękę, przeprosiła, że już się zbiera. Zapewniła też, że na pewno jeszcze kiedyś tu wpadnie i z uśmiechem na twarzy wypadła z knajpy.
Z rozwianym włosem szybko otworzyła drzwi, przekroczyła próg. Trzasnęła nimi i przykucnęła by rozwiązać sznurowadła. Rzuciwszy trampkami do kąta przebiegła przez przedpokój, kuchnię i pokój gościnny by znaleźć się w swoim własnym. Torbę kopnęła w stronę biurka przy którym usiadła. Gdzieś ze sterty papierów wygrzebała zeszyt do nut, którego nie używała już od dłuższego czasu. Z kieszeni jej jeans'ów wyciągnęła mały długopis. Zawsze go tam nosiła, gdyby nagle jej się coś przypomniało lub po prostu musiałaby zapisać coś sobie szybko na ręce by nie zapomnieć. Czym prędzej zaczęła zapisywać nutę, jedna po drugiej. Przez kilkanaście minut słychać było tylko skrobanie długopisu i szelest przewracanych kartek. W końcu oparła się o krzesło i głęboko westchnęła. Spojrzała no swe âÂ?ždziełoâÂ?Âť- kilka stron w pięciolinię zapisanych różnym rządkiem nut. Po skończeniu tego, pozostało jej tylko czekanie na panią od fortepianu. Wstała więc, podeszła do instrumentu, otworzyła klapę, usiadła na czarnym, drewnianym stołku i powoli położyła każdy z palców na klawiaturze. Odliczyła sobie w myślach do trzech i powoli zaczęła naciskać klawisze wyciągając z nich dźwięki, jeden po drugim. W całym domu rozbrzmiewał już âÂ?žRequiem for a DreamâÂ?Âť.
- Nareszcie moje uszy mogą rozkoszować się pięknym utworem, a nie jakąś prostą melodyjką - muzyka natychmiast umilkła, a dziewczyna wystraszona spojrzała za siebie. Panna Goldenmayer z rękami na biodrach, przekrzywioną śmiesznie głową i zamkniętymi oczami stała kilka kroków dalej. Gdy granie całkiem ucichło otworzyła powieki i spojrzała na Windy. Jej usta rozciągnęły się w uśmiechu, otworzyła szeroko ramiona, w które jej uczennica wpadła z wielką siłą i przytuliła ją do swego kremowego kostiumu.