Luisianna

[Peach]

Rozdział II
Noc.
Luiza leży w łóżku. Jest bardzo niespokojna. Czuje, że napływają jej do oczu łzy. Ale co tak powoduje? Tajemnicza osoba. Jej dusza pałęta się gdzieś w lesie. Lusia czuje, jak jakiś robak wędruje po ścianie. Ale jaki? Komar, chrząszcz. A możeâÂ?Â?
- Jauc! Ugryzło mnie cośĂ˘Â?Â? A niech toâÂ?Â? - Powiedziała cicho Luiza i złapała się za kostkę.
Więcej już nie pamiętaâÂ?Â?
***
- Wiktoria. âÂ?Â? Wyczytywała listę obecności pani.
- Obecna!
- Mateusz.
-Obecny!
- Luiza.
Tu jej głos zatrzymał się. Lusi nie było.
- Oby nic się jej nie stałoâÂ?Â? - Pomyślała sobie Wiktoria, najlepsza koleżanka naszej bohaterki. âÂ?Â? Nigdy się nie spóźniała. âÂ?Â? Dodała w myślach.
Już więcej na lekcji nie uważała. Rysowała sobie tylko pod ławką markerem napisy ,,LUIZAâÂ?Â?âÂ?Â?.
- Wiktorio, powiedz, wiesz co było zadane do domu? âÂ?Â? Spytała raz przyjaciółkę Lusi pani.
- EeâÂ?Â? T-tak. 59 strona tylko żeâÂ?Â? - Wyjąkała Wiktoria.
- ?!
- N-nie mam zrobionegoâÂ?Â? - Dokończyła.
A przecież miała! Co się z nią dzieje? To chyba przez brak Luizy.
,,Luizy, Luizy���
***
,,Luizy���
- OuchâÂ?Â? - Wyszeptała Lusia i złapała się za głowę. âÂ?Â? M-moja głowaâÂ?Â? Gdzie ja je-estemâÂ?Â?
Była w miejscu, którego dotychczas nie znała. Czyżby znów lunatykowała? NieâÂ?Â? To jakiś zamekâÂ?Â? Raczej lochy. A może nie? Nie mogła rozróżnic kolorów. Każdy jej ruch wprawiał ją w ból.
,,Luiza, och LuizaâÂ?Â?âÂ?Â?âÂ?Â? âÂ?Â? Usłyszała.
- K-kto tam? âÂ?Â? Wyszeptała.
,,Twoja duszaâÂ?Â?âÂ?Â? âÂ?Â? Usłyszała znów.
Lusia nie mogła uwierzyc własnym uszom. Dusza? Przecież dusze są w nas, a nie wędrują sobie i szeptają do ludzi.
- Gdzie ja jestem? âÂ?Â? Powiedziała drżącym głosem.
,, W twoim świecieâÂ?Â?âÂ?Â? âÂ?Â? Zaszeptała ,,duszaâÂ?Â?âÂ?Â?.
- Jak to w moim świecie? A jak on wygląda i gdzie jest mój tata, moja koleżankaâÂ?Â? Gdzie moja rodzina?
,,Opuściła cię dla twojego dobra.âÂ?Â?âÂ?Â? âÂ?Â? Powiedziała szeptem niewidzialna istota.
- Czemu? Moja rodzina nie opuściła by mnie! âÂ?Â? Krzyknęła Lusia.
Tego miała już serdecznie dośc. Jakaś dusza wmawia jej, że jej rodzina ją zostawiła, a oni zaczynają się martwic. Wstała i ostatkiem sił szła. Zaczęła powoli rozumiec gdzie jest. Czyżby to ten śliczny świat, o którym czytała w jednej książce? Ogródki, kwiaty orazâÂ?Â?
- Zagubione dusze, no takâÂ?Â? - Krzyknęła Luiza.
Czyli jest w sobie? W własnym świecie? To bajkaâÂ?Â? Ale chce się ztąd jak najszybciej wydostac. Jej rodzina się martwi. Ale jak? Właśnie, jak.
CDN
Nie zwracajcie błędów bo ja nie umiem ,,câÂ?Â?âÂ?Â? napisac. Dlatego zamiast napisać piszę napisac.