18-10-2010, 12:31
Dzięki wam... a teraz 3 część... PS: dynamogirl.bloog.pl tam tęż piszę o Dynamo
----------------------------------------
- Szukaj... znajdź.... perły.... - syczał głos. Dynamo odskoczyła jak oparzona. Przestraszyła się. COŚ było w szafce! Myślała, że zaraz zemdleje. Nie czekała już na swojego przyjaciela. Wystraszona wybiegła na dwór. Próbowała odpiąć rower, ale ręce odmawiały posłuszeństwa. Nie myślała o tym, że ktoś mógłby ją zauważyć przez okno wychodzące na dziedziniec. Udało się jej wreszcie odpiąć swój rower. Chwyciła go w swoje drżące dłonie. Przez chwilę stała nierucomo patrząc w coś co widziała tylko ona. Nie mogła się opanować. Myślała, że pewnie za nią stoi jakaś zjawa z przeraźliwie wybałuszonymi oczami. I, że z rękami sztywnymi jak pień idzie do niej, by zamienić ją w zjawę, która cierpieć będzie przez całe życie. Była pewna, że coś za nią stoi. Czuła oddech na plecach. Jedynie nie wiedziała ile będzie czekać, aż to coś ją zabije. Była pewna, że coś za nią stoi. Nagle coś dotknęło jej ramienia. Dynamo wydarła się na cały głos. Była pewna, że teraz ktoś się zjawi, by ją ratować. Ale nikt się nie zjawił. Stała tak i czuła jak palce, które ją dotykały jej skórę, wypalały ją. Czuła się jak gdyby ktoś wylał na nią kwas solny. Ból był przeraźliwy. Dynamo mimo, że się bała, chwyciła rękę swego oprawcy i boleśnie ją wykręciła. Rękawiczki, które miała na dłoniach ochroniły ją od śmiertelnego jadu. To co zobaczyła wydarło z jej piersi dziki wrzask... już po raz drugi...
----------------------------------------
- Szukaj... znajdź.... perły.... - syczał głos. Dynamo odskoczyła jak oparzona. Przestraszyła się. COŚ było w szafce! Myślała, że zaraz zemdleje. Nie czekała już na swojego przyjaciela. Wystraszona wybiegła na dwór. Próbowała odpiąć rower, ale ręce odmawiały posłuszeństwa. Nie myślała o tym, że ktoś mógłby ją zauważyć przez okno wychodzące na dziedziniec. Udało się jej wreszcie odpiąć swój rower. Chwyciła go w swoje drżące dłonie. Przez chwilę stała nierucomo patrząc w coś co widziała tylko ona. Nie mogła się opanować. Myślała, że pewnie za nią stoi jakaś zjawa z przeraźliwie wybałuszonymi oczami. I, że z rękami sztywnymi jak pień idzie do niej, by zamienić ją w zjawę, która cierpieć będzie przez całe życie. Była pewna, że coś za nią stoi. Czuła oddech na plecach. Jedynie nie wiedziała ile będzie czekać, aż to coś ją zabije. Była pewna, że coś za nią stoi. Nagle coś dotknęło jej ramienia. Dynamo wydarła się na cały głos. Była pewna, że teraz ktoś się zjawi, by ją ratować. Ale nikt się nie zjawił. Stała tak i czuła jak palce, które ją dotykały jej skórę, wypalały ją. Czuła się jak gdyby ktoś wylał na nią kwas solny. Ból był przeraźliwy. Dynamo mimo, że się bała, chwyciła rękę swego oprawcy i boleśnie ją wykręciła. Rękawiczki, które miała na dłoniach ochroniły ją od śmiertelnego jadu. To co zobaczyła wydarło z jej piersi dziki wrzask... już po raz drugi...