Nasza Powieść Fantastyczna (NPF) - Rozdziały

[Vollmer]

Rozdział 10 <tak?>

Godziny spędzone w autobusie ciągnęły się niemiłosiernie. Suzan musiała siedzieć obok mężczyzny, który nie zachowywał się zbyt normalnie, puszczał do niej oczka, uśmiechał się dziwnie, a na dodatek cuchnął alkoholem. Zniesmaczona, ciągle spoglądała w stronę Iwana, prosząc go o zmianę miejsca, ale ten nie miał na to najmniejszej ochoty. Był równie zdruzgotany tą sytuacją co ona. Kiedy wysiedli na jakimś przystanku, Suzan z radością odetchnęła świeżym powietrzem. „Nareszcie” pomyślała. Spoglądnęła w stronę Iwana, który rozmawiał przez telefon z niemrawą miną, podeszła do niego, a ten poprosił ją o chwilę cierpliwości. Zdążyła usłyszeć tylko „Alaric… Tak… Znaleźli nas…”. Alaric, nie mogła o nim zapomnieć, jego upadek miał miejsce wtedy kiedy jej i Iwana, jednakże musieli się rozdzielić, aby każdy miał do kogo uciekać. Jeszcze za ich niebiańskich czasów go uwielbiała, ale po upadku jej uczucie jeszcze się wzmocniło. Zawsze nosił beret, miał proste blond włosy, sięgające lekko za uszy i niebieskie oczy. Połowa damskiej części Niebios była w nim zakochana, choć on nie zwracał uwagi na ani jedną, nie był łatwy do zdobycia.
-Jedziemy do Cleveland, tam osiedlił się Alaric – przytaknęła, na słowa Iwana, który właśnie skończył rozmowę. Nareszcie go spotka! ”Z nim nie będzie żadnych ograniczeń, nareszcie”, pomyślała uradowana. – Nie rozumiem z czego się cieszysz. Aż dziw, że tan idiota nie wpadł w żadne tarapaty, a my, którzy tak uważali… No cóż.
-Może życie bez ograniczeń jest bardziej opłacalne? Nie pomyślałeś kiedyś o tym? – Suzan po raz kolejny chciała rozpocząć tę rozmowę, może tym razem jej się uda.
-Nie i nie mam zamiaru. Jak on może cieszyć się życiem tutaj, kiedy nie zasłużyliśmy na upadek. Suzan, wiem, że chciałabyś abym się z tym pogodził, ale zostaliśmy niesprawiedliwie osądzeni i nie spocznę dopóki nie udowodnię, że nie zasługujemy na upadek, a narażanie się na śmierć, ze strony wampirów nam w tym nie pomoże.
-Tobie. Ja się w to nie będę mieszać.
-Suzan! Proszę cię, nie każ mi traktować cię jak małe dziecko!
-Ale kiedy nie musisz! Jeżeli tym razem także, będziemy musieli się rozdzielić to zostaję z Alariciem! – anielica wiedziała, że bardzo zraniła go tymi słowami. Iwan spojrzał na nią znacząco, po czym odszedł w kierunku stacji benzynowej.
Suzan zdążyła pójść jeszcze do toalety, a przy wchodząc do autobusu zagadała do kierowcy.
-Ile jeszcze do Cleveland?
-Jakaś godzina – odparł. Kierowca miał może 30 lat, był dosyć przystojny. Miał rude włosy, sięgające uszu, zielone oczy i kilkudniowy zarost.
-Eee.. Mam pytanie.
-Tak? – uniósł wzrok w stronę anielicy i uśmiechnął się zalotnie. – Ulalala! Ładna sukienka – wyszczerzył się do Suzan. Miała na sobie czarną sukienkę bez ramiączek, pod piersiami była uwiązana zieloną wstążką, pod którą sukienka nie była już dopasowana.
-Dziękuję, ale co do mojego pytania – uśmiechnęła się do niego – czy są może jeszcze jakieś wolne miejsca w autobusie, chciałabym się przesiąść.
-Naturalnie, że tak – wskazał miejsca w pierwszym rzędzie. – Nikt tu nie siedzi. Pasuje?
-Bardzo. Dzięki.
Resztę drogi anielica przegadała z Ianem, kierowcą, wtrąciła się także kobieta, siedząca również w pierwszym rzędzie, ale po drugiej stronie. Iwan całą drogę obserwował ją, był na nią wyraźnie obrażony. Kelly, bo tak zwała się kobieta, pytała się Suzan, kto to, ale ta odmawiała odpowiedzi. Kiedy w końcu dotarli na miejsce, Iwan ciągle się do niej nie odzywał. Zamówił taksówkę, kiedy dojechali pod dom Alarica ten stał już pod domem. Zdjął beret i ukłonił się do anielicy, gdy ta była jeszcze w samochodzie.
-Alaric! – zdążyła wykrzyczeć, kiedy wyszła z taksówki i rzuciła się mu w ramiona. – Nareszcie.