Droga Szafiru

[Scalee]

Dzięki, następnym razem będę pamiętała, żeby mniej powtórzeń. :3 Wolałam Sanda. Na początku Sandy, potem to przekształciłam w Sanda. Sandra mi jakoś nie pasowało. Bardzo się cieszę, że będziecie czytać moje skromne opowiadanie. :3

EDIT:

Rozdział I, cz. III

Szły w ciszy. Jedynym odgłosem był szum wiatru przedzierający się przez suche liście leżące na trawie. Nagle Sanda przyspieszyła chód.
- Shiro, pospiesz się, proszę.
Dziewczyna z obojętną miną zwiększyła tempo. Cassandra odetchnęła z ulgą, ponieważ widać już było ich dom. Duży, choć nie do przesady z pięknym kolorowym ogródkiem. Och, ile czasu ona w nim spędziła! Podziwiała latające owady, wąchała kwiaty i spoglądała w błękitne niebo. Zawsze podobał się jej ogródek w południe. Słońce w pełnej krasie oświetlało każdy krzaczek, każdą małą roślinkę, która potrzebowała światła by rosnąć. Nagle ocknęła się z zamyślenia, bo ujrzała w oddali piękny, drewniany powóz.
- Rodzice. Już są niedaleko. - wyszeptała przestraszona Sanda.
- To chodź szybciej. Znam pewien skrót. - rzekła tajemniczo Shira.
Pociągnęła swoją siostrę mocno za rękę, aż tak, że jęknęła. Lecz ona nie zwracała na to uwagi. Rozglądała się długo wokół siebie, w pewnym momencie przestała. Jej wzrok utkwił w wielkim kawałku kory, prawdopodobnie pochodzącej z ogromnego dębu.
- Usiądź tu. - powiedziała. - I trzymaj się mocno.
Dziewczyna posłuchała i wbiła paznokcie w drewno. Po chwili usiadła za nią Sapphira.
- Teraz głowa w przód. - rozkazała.
Obydwie siostry pochyliły głowy, dzięki czemu zaczęły zjeżdżać z pagórka jak na sankach. Sanda była nieco zdezorientowana, więc to jej siostra kierowała ich ''sankami''. Kiedy były już blisko domu Shira nieumyślnie zahamowała. Nie zauważyła kamienia, którego głowa Sandy zasłaniała. Nagle pochyliły się naprzód, co było niemiłym efektem dla Cassandry - uderzyła porządnie nosem w skałę.
- Ajć, nie wygląda to dobrze. Chodźmy do domu, zaraz się tym zajmę. - powiedziała zatroskana Sapphira.
Sanda na początku wytrzeszczyła oczy,jak usłyszała coś takiego w ustach Shiry, ale po chwili ona popatrzyła się na nią naglącym wzrokiem.
- Wstajesz, czy chcesz mieć rozwalony nos? - spytała się nieco rozdrażniona.
Ocknęła się i wstała. Próbowała otrzepać sukienkę z wiórków drewna, ale raz po raz krople krwi skapywały na nią.
- Chodź już. Sukienką to ja się zajmę. - pośpieszała ją siostra i pociągnęła ją za rękę.
Pędem wbiegły do domu. Sanda zdjęła płaszcz i poszła do ich pokoju. Shira zrobiła to samo. Obydwie usiadły na pięknym, drewnianym łóżku Sandzi.
Dziewczyna próbowała już dotknąć krwawiącego nosa siostry, gdy ta odwróciła głowę.
- Zaufaj mi. - szepnęła.
Cassandra powoli zwróciła głowę ku swojej krewnej. Cała drżała, ale w końcu pozwoliła dotknąć swojego nosa.. Sapphira przyłożyła dwa palce do jej małego noska i nagle poczuła przeszywające ciepło. To uczucie ogarniało ją całą, aż zauważyła, że już nie kapie krew. Na początku popatrzyła się dziwnie na swoją siostrę, lecz po chwili uśmiechnęła się szeroko.
- Dzięki, dzięki. Dzięki! jak mogę ci się odwdzięczyć? - powiedziała uradowana Sanda.
- Lepiej się teraz przebierz. - rzekła patrząc na jej sukienkę, która miała szkarłatne plamy.
- Oczywiście! - zawołała znikając w garderobie.
Shira podeszła do okna. Zobaczyła już rodziców wychodzących z powozu.
- Ach. Czemu jestem tak bardzo niepodobna do członków mojej rodziny? - westchnęła.