Hogwart PBF

[OsuMesu]

SakuNoTora napisał(a):@OsuMesu
Jednak zanim wyruszysz do Hogwartu by znaleźć swoją mamę, musisz dokonać niezbędnych zakupów.
Nazajutrz zdajesz sobie sprawę, że nie wiesz, gdzie masz to wszystko kupić. Zaczynasz powoli się bać. Do czasu, gdy w końcu ktoś sobie o Tobie przypomniał.
Do Twojego domu zapukał ktoś nieznajomy, otworzyłaś drzwi. Była to drobna kobieta, o srogim wyrazie twarzy z włosami zaplecionymi w ciasny kok. Spod Tiary sterczącej wysoko na głowie wystaje kilka siwych pasem na tle kruczoczarnych włosów.
Jasnofioletowa szata ze złoceniami na brzegach, przyozdobiona małymi gwiazdkami delikatnie kołysze się na wietrze.
Już wiesz, że to czarownica, jednak z niepokojem pytasz się- "Kim Pani jest?"
Kobieta odpowiada głosem miłym acz surowym " Profesor McGonagall, dyrektor Szkoły Magii i czarodziejstwa Hogwart, będę uczyć Cię transmutacji."
Patrzysz jeszcze chwilkę, nie możesz uwierzyć, że odwiedziła Cię sama dyrektorka Hogwartu!
Wtedy McGonagall powiedziała, że miło by było gdyby teraz wpuszczono ją do środka i zaproponowano herbatę.
Natychmiast usunęłaś się z drzwi, zaproponowałaś rozgoszczenie się, wskazałaś najwygodniejszy fotel w całym mieszkaniu i pobiegłaś do kuchni, by zrobić herbatę dla gościa.
Przy jej zalewaniu ledwo uniknęłaś poparzenia, taka byłaś podniecona.
Przez chwilę rozmowa z dyrektorką toczyła się po sprawach życiowych, opowiadała Ci o czarodziejskim świecie i wytłumaczyła, jak dojść na ul. Pokątną.
Po długiej rozmowie wiedziałaś już jak wygląda każdy róg pokątnej. Postanowiłaś, że jutro tam pójdziesz i sama wszystko wybadasz, stwierdzisz czy Twoje wyobrażenia są słuszne.

Nastał nowy dzień. Spałam, jak zawsze. Do mojego pokoju wszedł tata. Obudził mnie i powiedział, że czas żebym wybrała się na ulicę Pokątną. Zerwałam się z łóżka, zebrałam się i udałam się tam najszybciej jak mogłam, byłam zachwycona. Starałam sobie przypomnieć wczorajszą sytuację i zaczęłam nie wierzyć w to wszystko. Byłam więc troszkę zagubiona, ale jednak szczęśliwa. Gdy przekroczyłam próg tego wspaniałego miejsca.. Zagubiłam się jeszcze bardziej. Było magicznie! Oszołomiona szłam dalej i spoglądałam za wszystkim co wpadło mi w oczy. Niestety, byłam aż za bardzo oszołomiona. Nagle uświadomiłam sobie, że całkiem inaczej wyobrażałam sobie to miejsce. Poczułam się całkowicie zagubiona, spanikowałam, było tam za dużo ludzi. Nie wiedziałam co mam robić, gdzie iść. Nie wychodziłam z domu zbyt często, zwłaszcza od zaginięcia mamy, od tamtej pory całe moje życie odwróciło się do góry nogami. Zemdlałam, padłam na ziemię wśród ludzi, którzy widocznie byli w pośpiechu. Nie zwracali uwagi na to, że potrzebowałam pomocy, natychmiastowej pomocy.