Zdradzona. episode 1

[VioleGirl]

ROZDZIAŁ 2

Stał tam chłopak. Ale tego chłopaka Nina nigdy nie widziała. Był przystojny, ale wyglądał inaczej niż ktokolwiek, kogo widziała...
Chłopak miał czarne oczy jak Nina, ale nie były nudne i martwe: Były głębokie, badawcze, tajemnicze. Jego krótkie, rozczochrane ciemnoblond włosy idealnie komponowały się z jego jasną karnacją. Lekki ślad zarostu okalał jego zgrabną brodę. Był ubrany w czarną bluzę z czaszką i wytarte jeansy. Był wysoki, wysportowany - ideał, który przekraczał najśmielsze marzenia Niny. I patrzył na nią, jakby był pod jakimś urokiem..
Ninę sparaliżowało. Nogi miała jak z waty. Zarumieniła się. Pot spływał po jej plecach. Rozpaczliwie próbowała zachować zimną krew, ale jej się to nie udawało. Co się ze mną, lu licha, dzieje?! - myślała.
A On nadal się na nią patrzył.
Udaj, że go nie widzisz - wołał głos w jej głowie. - to może być wandal, i na pewno ma już dziewczynę. I tak nie zwróci na ciebie uwagi.
Przeszła szybko obok niego do wejścia na jej klatkę schodową. Z trudem opanowała chęć obejrzenia się. Byłą pewna, że nadal się na nią patrzy. Pospiesznie wspięła się na drugie piętro i weszła z ulgą do domu.
Matka stała w kuchni i nalewała do talerzy zupę szczawiową. A łeee, pomyślała Nina, ale nic się nie odezwała. Rzuciła ochrypłe "cześć" i poszła do swojego malutkiego pokoiku. Rzuciła plecak na łóżko i położyła się na podłodze, co zwykle robi, gdy ma kłopoty. To dziwaczne, ale na twardym podłożu odzyskuje równowagę.
Ale tym razem nie pomogło.
Tajemniczy On cały czas siedział w jej głowie, migał jej przed oczami.
Kim był?
Czego chciał?
Na to odpowiedzi nie było i Nina nie mogła się z tym uporać.
- Pewnie już nigdy go nie zobaczę - powiedziała do siebie. - To był przypadek. On tu nie mieszka. Nigdy go nie widziałam. Na pewno już się wyniósł.
I pogodzona z tą myślą, zabrała się do obrzydliwej zupy, którą jedli jej blondwłosi bracia.
C.D.N