11-11-2010, 13:00
Dzięki za miłe oceny 
. Teraz 7 część...
--------------------------------
Młody Robbins jechał teraz uliczkami tak ciemnymi, że nie widziało się co jest za szybą. Padający śnieg utrudniał jazdę. Jednak on się nie bał. W końcu jeździł tą ulicą przez 7 lat. Mijał już kolejny zakręt. Cicho w myślach przypominał sobie trasę. Wreszcie za 5 zakrętem wjechał na pięknie wyasfaltowaną drogę. Uśmiechnął się. Jego pamięć nie zawiodła. Tyle pięknych lat minęło mu właśnie na tej drodze. Minęły już bezpowrotnie... . Jechał teraz prosto, nie zważając na żadne zakręty i drogowskazy. Wreszcie jego oczom ukazał się piękny szklany budynek. Stał tam tak samotnie. W około tylko drzewa i polany. Marian zajechał właśnie pod ten budynek. Rozejrzał się czy nikt go nie obserwuje i wyszedł z auta. Dla większej niepoznaki, zarzucił kaptur. Ciężkimi, posuwistymi krokami skierował się do wejścia głównego. Modlił się, by nie spotkać tam jednej osoby. Lecz gdy tylko znalazł się przed drzwiami zobaczył ją. Chciał się wycofać, ale było już za późno. Wyzywającą wymalowana kelnerka już biegła w jego stronę.
-Marianeczku, Marianusiu, tygrysku... tak dawno cię nie widziałam. Czyżbyś zapomniał o swojej kici?...- biegła, krzycząc. Robbins myślał, że zapadnie się pod ziemię. Nie tylko przez przydomki rzucane przez jego byłą dziewczynę, ale też przez to, że wszyscy patrzyli na niego. Teraz na pewno zostanie rozpoznany i jego plan, pójdzie w błoto. Gdy tylko kelnerka rzuciła mu się na szyję on odburknął
- Co pani robi?! Musiała mnie pani z kimś pomylić. Ja nie jestem żaden Marian i nie znam pani- po czym lekkim, lecz stanowczym ruchem ręki odtrącił ją. Kobieta stanęła jak wryta. Nie spodziewała się, że jej ukochany tak ją potraktuje. On jednak poszedł dalej, nie zwracając już uwagi na swoją eks. Nagle stanął. W jego kierunku szli dwaj mężczyźni. Ochroniarze. Stało się to czego bał się najbardziej. Rozpoznano go. Stał czekając jak mężczyźni rzucą się na niego z kijami. Zamknął oczy. Słyszał wyraźnie kroki zbliżających się do niego ochroniarzy. Byli tuz tuż. Oczyma wyobraźni widział jak podnoszą na niego czarne pałki. Czekał już tylko na ból. Trwało to dość długo. Uchylił jedno oko i ze zdziwieniem przemieszanym z radością stwierdził, że mężczyźni minęli go i zajęli się chłopakiem, który próbował ukraść portfel jednej z klientek baru. Szczęśliwy rozglądnął się po holu. Niewiele zmieniło się od jego ostatniej wizyty. Bar, makieta budynku, recepcja i sklep z pamiątkami. A na suficie wielki napis "ROBBINSGROZ". Spokojnie przeszedł obok recepcji. Od czasów jego zniknięcia, zmieniła się obsługa. Skierował się do przejścia dla personelu. Nie był pewien, czy aby na pewno jego karta, będzie nadal aktywna. Doszedł do bramek i z kieszeni spodni wyciągnął kartę. Z drżącą dłonią przesunął ja po czytniku. Ulżyło mu. Cichutkie "pik!" oznaczało, że może wejść. Gdy znalazł się już za bramkami, uświadomił sobie, że nie pamięta jak idzie się do miejsca, do którego chciał się udać. Na szczęście był drogowskaz. Odszukał na nim nazwę miejsca, do którego się udawał i skierował się w tamtą stronę. Kierował się do Spisu ludzi niebezpiecznych... . Wydawało mu się to wszystko, za proste. Czuł, że teraz będzie mu trudno wyjść z tego budynku. Niestety nie mylił się ...bo na monitorze obserwował go pewien mężczyzna. A tym mężczyzną był jego znienawidzony ojciec, który chciał go zabić...
. Teraz 7 część...--------------------------------
Młody Robbins jechał teraz uliczkami tak ciemnymi, że nie widziało się co jest za szybą. Padający śnieg utrudniał jazdę. Jednak on się nie bał. W końcu jeździł tą ulicą przez 7 lat. Mijał już kolejny zakręt. Cicho w myślach przypominał sobie trasę. Wreszcie za 5 zakrętem wjechał na pięknie wyasfaltowaną drogę. Uśmiechnął się. Jego pamięć nie zawiodła. Tyle pięknych lat minęło mu właśnie na tej drodze. Minęły już bezpowrotnie... . Jechał teraz prosto, nie zważając na żadne zakręty i drogowskazy. Wreszcie jego oczom ukazał się piękny szklany budynek. Stał tam tak samotnie. W około tylko drzewa i polany. Marian zajechał właśnie pod ten budynek. Rozejrzał się czy nikt go nie obserwuje i wyszedł z auta. Dla większej niepoznaki, zarzucił kaptur. Ciężkimi, posuwistymi krokami skierował się do wejścia głównego. Modlił się, by nie spotkać tam jednej osoby. Lecz gdy tylko znalazł się przed drzwiami zobaczył ją. Chciał się wycofać, ale było już za późno. Wyzywającą wymalowana kelnerka już biegła w jego stronę.
-Marianeczku, Marianusiu, tygrysku... tak dawno cię nie widziałam. Czyżbyś zapomniał o swojej kici?...- biegła, krzycząc. Robbins myślał, że zapadnie się pod ziemię. Nie tylko przez przydomki rzucane przez jego byłą dziewczynę, ale też przez to, że wszyscy patrzyli na niego. Teraz na pewno zostanie rozpoznany i jego plan, pójdzie w błoto. Gdy tylko kelnerka rzuciła mu się na szyję on odburknął
- Co pani robi?! Musiała mnie pani z kimś pomylić. Ja nie jestem żaden Marian i nie znam pani- po czym lekkim, lecz stanowczym ruchem ręki odtrącił ją. Kobieta stanęła jak wryta. Nie spodziewała się, że jej ukochany tak ją potraktuje. On jednak poszedł dalej, nie zwracając już uwagi na swoją eks. Nagle stanął. W jego kierunku szli dwaj mężczyźni. Ochroniarze. Stało się to czego bał się najbardziej. Rozpoznano go. Stał czekając jak mężczyźni rzucą się na niego z kijami. Zamknął oczy. Słyszał wyraźnie kroki zbliżających się do niego ochroniarzy. Byli tuz tuż. Oczyma wyobraźni widział jak podnoszą na niego czarne pałki. Czekał już tylko na ból. Trwało to dość długo. Uchylił jedno oko i ze zdziwieniem przemieszanym z radością stwierdził, że mężczyźni minęli go i zajęli się chłopakiem, który próbował ukraść portfel jednej z klientek baru. Szczęśliwy rozglądnął się po holu. Niewiele zmieniło się od jego ostatniej wizyty. Bar, makieta budynku, recepcja i sklep z pamiątkami. A na suficie wielki napis "ROBBINSGROZ". Spokojnie przeszedł obok recepcji. Od czasów jego zniknięcia, zmieniła się obsługa. Skierował się do przejścia dla personelu. Nie był pewien, czy aby na pewno jego karta, będzie nadal aktywna. Doszedł do bramek i z kieszeni spodni wyciągnął kartę. Z drżącą dłonią przesunął ja po czytniku. Ulżyło mu. Cichutkie "pik!" oznaczało, że może wejść. Gdy znalazł się już za bramkami, uświadomił sobie, że nie pamięta jak idzie się do miejsca, do którego chciał się udać. Na szczęście był drogowskaz. Odszukał na nim nazwę miejsca, do którego się udawał i skierował się w tamtą stronę. Kierował się do Spisu ludzi niebezpiecznych... . Wydawało mu się to wszystko, za proste. Czuł, że teraz będzie mu trudno wyjść z tego budynku. Niestety nie mylił się ...bo na monitorze obserwował go pewien mężczyzna. A tym mężczyzną był jego znienawidzony ojciec, który chciał go zabić...