Leśne Królestwo

[Rhaenys]

2. [Rhaenys]

Byłam tylko ja i jeleń, jedyne bijące wokół nas serca, jedyne słyszalne oddechy. Wiedział, że jestem obok, jednak mnie nie widział. 
- Powoli wyciągnąć strzałę, napiąć cięciwę, trafić... powoli wyciągnąć strzałę napiąć cięciwę, trafić.... - powtarzałam sobie bezwiednie i bezgłośnie. Wokół było parno i duszno, ubrania i włosy lepiły się do ciała, czułam, że coraz ciężej mi się oddycha. Od jelenia parował pot. 
- Ot co, gorący dzień sobie wybrali na polowanie, świetnie! - pomyślałam nieco zgorzkniała. Nie chciałam dzisiaj iść na łowy, jednak innym członkom grupy zaczynał doskwierać głód, a oddział patrolujący akurat wypatrzył dużego, choć podstarzałego jelenia, błąkającego się samotnie po lesie. Doskonała okazja. - Nie dla mnie - pomyślałam. - Jeszcze nie jestem głodna - byłam osobą jedzącą najmniej z grupy i nie przeszkadzało mi kilka dni postu. 
Nagle poczułam lekkie wibracje, jakby daleko stąd kroczyły olbrzymy lub inne ogromne zwierzęta. Jeleń też to poczuł. - Cholera, ucieka! - krzyknęłam w duchu. Ruszyłam w pogoń za jeleniem, jednak po krótkim pościgu dałam za wygraną - nie byłam głodna, a z gorąca traciłam coraz więcej wody, musiałam ją oszczędzać jeśli mieliśmy z powrotem trafić do obozowiska. Szłam jeszcze przez chwilę za śladami byka kopiąc kamyk ze zrezygnowaniem. W lesie było cicho, niebezpiecznie cicho. W grupie nie baliśmy się chodzić głównym gościńcem jednak samotnie musieliśmy podróżować w głębi puszczy żeby nie kusić losu. - Gdzie się wszyscy do diabła podziali? - zaczęłam się zastanawiać. Podniosłam głowę i rozejrzałam się dookoła. W lesie jedynymi żywymi istotami były nieliczne i bardzo stare czardrzewa, w których wieki  temu druidzi wykuli runy i oczy. Miałam wrażenie, że mnie obserwują. Zorientowałam się, że duża ilość tj. jedno czardrzewo co dwieście kroków może oznaczać, że zbliżam się do ,,polany rozpaczy". Chwilę jeszcze rozglądałam się dookoła, aby później wejść na jednego z naszych wiekowych przyjaciół i zdrzemnąć się chwilkę w koronie z iści i gałęzi. - Jeśli mnie nie znajdą to trudno, przecież znam drogę do obozowiska na pamięć, chyba...