Opuszczona fabryka

[Ralveyn]

34.
Zwinnie przemykałem między katalogami, kopiując co ciekawsze do pamięci Skida. Projekty S.H.I.E.L.D. wcale nie wyglądały tak pokojowo, jakby się można było tego spodziewać. W tym całym natłoku informacji w dalszym ciągu jednak nie znalazłem zapisów misji.
Głuchą ciszę przerwał ostry zgrzyt pazurów. Odwróciłem się przerażony, jednak jedyne co zauważyłem to oślepiająca wiązka lasera która celnie trafiła mnie w ramię, wyrzucając poza platformę. W ostatniej chwili złapałem się konstelacji, zwisając nogami w dół. Wziąłem głęboki wdech i z trudem dźwignąłem się z powrotem na podest.
Ku mojemu zaskoczeniu w moją stronę zmierzał Karaluch.
- Zero wstydu, co? - Warknąłem.
Długo nie musiałem czekać na reakcję - soczewka na cielsku kreatury zalśniła wypuszczając kolejne strzały. Przeturlałem się na bok chwytając z całych sił brzegu platformy. Nie czekając na kolejny atak zamknąłem oczy, a stukot pazurów zagłuszył symfoniczny głos.
Platforma zadrgała unosząc się pod kątem. Kopnąłem Karalucha, który próbował zaczepić się o podłoże i z hukiem pokoziołkował w stronę ziejącej ciemności.
Gdy konstelacja wróciła na swoje miejsce, dźwignąłem się na nogi przygryzając dłoń. Buczenie w głowie na moment przysłoniło mi obraz, znowu poczułem jak moje całe wirtualne ciało szumi, próbując rozlecieć się na kawałki. Całą uwagę skupiłem na próbie ustabilizowania awataru, gdy tylko mi się to udało, ignorując buczenie w czaszce wróciłem do interfejsu.