Opuszczona fabryka

[Inka]

13. *zmieniam sposób pisania też*
Zaskoczona rozejrzałam się wokół, a mój wzrok zatrzymał się na wielkich krabach.
- Ja... nie mam pojęcia - rzuciłam spanikowana. Czemu, do cholery, jestem kotem?
Przyjrzałam się uważnie swoim pazurom i w pewnej chwili mnie olśniło. Złapałam jeden z nich i bez problemu udało mi się go wyjąć. W ten właśnie sposób uzyskałam ostrze, które idealnie nadaje się do rzucenia w dal. Pazur odrósł zaledwie moment później, a ja z satysfakcją krzyknęłam do V:
- Jest jakiś plan, czy wykańczamy wszystkie jak leci, jednego po drugim?