Opuszczona fabryka

[Bella]

(???) - 10
Rozglądałam się po okolicy, zafascynowana otoczeniem. Byłam w środku gry komputerowej. Clint oszalałby z radości, muszę koniecznie mu o tym opowiedzieć. Tak właśnie przedstawię Lyoko, jako nowy rodzaj kontrolowania rozgrywki, testowany tu w sekrecie. W to uwierzą i powinni sobie odpuścić, a przynajmniej mam taką nadzieję.
- Chętnie zobaczę góry. Las w sumie też. I pustynię. Pokaż mi wszystko, może poza tymi topniejącymi lodowcami - zaśmiałam się. Musiałam przyznać, że byłam podekscytowana. Nie mogłam narzekać na nudę, ale to... To było coś innego. Całe moje życie było jak gra, sterowałam w nim postaciami, które tylko wyglądały jak ja, lecz nie były mną. Nie mogłam sobie pozwolić na ryzyko lub błędy. Lecz tutaj... Tutaj mogę zrzucić wszystkie maski, mogę być sobą bez przeszkód. Mogę zaryzykować, nawet gdy podejmę złą decyzję, nic się nie stanie. Gdy ukryjemy Lyoko zyskamy pewność, że nikt o niczym się nie dowie.
Tylko kim ja tak naprawdę jestem? Przez całe życie udaję, czy pod tym wszystkim jestem jeszcze ja sama? To chyba dobra chwila i miejsce, by się przekonać.
Przyjrzałam się badawczo Ralvowi. Ten chłopak tu rządzi, mógł zrobić ze mną cokolwiek, a jednak opowiedział mi swoją historię i poprosił mnie o pomoc. Sam przyznał, że jest samotny. Może z nas być ciekawa drużyna.