Opuszczona fabryka

[Ralveyn]

3.
Przeeeepraszam, jeżeli wyszło to koślawo... cóż. ^^""""" Daję zdjęcia pięter (gdyby ktoś nie znał Kod Lyoko), łatwiej tak, niż opisać. Piętro 3 jest na filmiku.
Piętro pierwsze.
Piętro drugie.


Dwa piętra ponad pomieszczeniem ze złotym cylindrem na fotelu niespokojnie poruszył się chłopak. Przesunął wzrok na holo-rzutnik obrazu prezentujący zawieszoną w przestrzeni kulę. Westchnął znudzony po czym wstukał w klawiaturę kilka koordynatorów.
Nagle jego uwagę przykuło okno na lewym monitorze, prezentujące obraz z kamery czwartej w pomieszczeniu z Superkomputerem.
- Uuuu! Goście? Ale tak bez zaproszenia? - Przysunął się bliżej ekranu przyglądając się uważnie kobiecie w kombinezonie. - No cóż.. tacy goście to aż miło!
Ralv zwinnym ruchem przesunął palcami po klawiaturze a na ekranie wyskoczył nowy program. Całą uwagę skupił teraz na przechwytywaniu obrazu twarzy z kamery, który od razu przepuścił przez program do rozpoznawania rysów.
- Zaprzyjaźnimy się?
Oparł się wygodnie o oparcie. Ręka chłopaka powędrowała do paczki kwaśnych żelków gdy program obliczał i porównywał dane z bazą rejestrów mieszkańców.
Czerwony wykrzyknik zajął połowę ekranu wywalając błąd; analiza trwa zwykle dosłownie dwie, góra trzy sekundy, tutaj jednak program napotkał problem.
- Panno Bezimienna... kim jesteś? - Wyszeptał zaciekawiony obejmując wzrokiem perfekcyjnie ułożone włosy gościa. - Szkoda, że akurat dzisiaj mnie odwiedziłaś... nie mam czasu. - Chłopak zdawał się totalnie ignorować fakt, że mówi tylko i wyłącznie do siebie.
Ręce ponownie zawędrowały do klawiatury przesuwając się po niej zwinnie. Na bladej twarzy zarysował się szczery uśmiech. Coś szybko zapiszczało przyjaźnie.
Obraz z czwartej kamery zaczął się zmieniać - pomieszczenie zaczęła powoli pochłaniać ciemność. Dostrzec można było jedynie blask złotego cylindra chowającego się w podłodze. Zatrzaśnięciu srebrnej pokrywie w podłodze towarzyszył zgrzyt zamykanych drzwi. Panel przy drzwiach zaczął wyświetlać losowe liczby zerując hasło. Wąskie źrenice dwa piętra wyżej obserwowały na monitorze reakcje kobiety. Ralv wystukał szybko współrzędne na klawiaturze, po czym na górnym ekranie wyskoczył licznik odliczający 2 minuty.
Chłopak podbiegł do klapy w podłodze i zszedł piętro niżej do kolejnego, złotego pomieszczenia. Zwinnym ruchem wślizgnął się do złotej kolumy.
Licznik na górze wyświetlił zera.
Kolumna zamknęła się z zgrzytem.
Holo-rzutnik zamigotał po czym natychmiast zgasł, komputer obok zamknął wszystkie programy których używał chłopak zabezpieczając te ważniejsze, technicznie rzecz biorąc była to rutynowa procedura, Superkomputer świetnie radził sobie z szyfrowaniem danych uniemożliwiając niepowołanym ludziom dostęp do nich. Tym razem jednak na ekranie pozostał napisany protokół programu, zaraz obok niego wyświetlał się komunikat: "Witaj! Mam nadzieję, że zrobiłaś dużo ładnych zdjęć! Niestety nie miałem czasu, ani możliwości się z Tobą przywitać - praca goni. Liczę, że nie miałaś zbyt dużych problemów z wyjściem. Wciśnij enter, po czym zejdź piętro niżej i wybierz jedną ze złotych kolumn, one nie gryzą! Wejdź do wybranej. Po wciśnięciu klawisza masz na to tylko dwie minuty. Jesteś na tyle odważna, żeby spróbować? Sektor piąty Ci się spodoba, czekam tam gdzieś na Ciebie!"