02-11-2010, 16:01
Stresuje mnie napisanie opowiadania, ale mam na to ogromną ochotę. XD Pierwszy rozdział oczywiście - nuda i drętwizna. Ale z czasem, miejmy nadzieję - się rozkręci i będzie ciekawiej, z tego co już zaplanowałam. Będę wdzięczna za wyrozumiałość...
Będzie to bajka o małej dziewczynce.
Dobrej królewnie, która zawsze ma szczęście.
Do czasu, aż w jej życiu pewnego dnia pojawi się czarownica.
- Rima, tak sobie myślę... za co ty mnie tak w ogóle lubisz? Bo lubisz, prawda? Zawsze jesteś przy mnie, pomagasz mi, nawet sama chcesz mojego towarzystwa.
Wysoka dziewczyna o ciemnych, długich włosach spojrzała w niebo.
- Tak się złożyło. To ciebie znam na tym świecie. Jakoś wytrzymuję z twoją nachalną osobą - uśmiechnęła się do towarzyszki, która przez dłuższą chwilę nic nie mówiła.
- A za co mnie nie lubisz? W każdym można znaleźć cechy, które się lubi, jak i te, co przeszkadzają, mam rację? Na przykład ja uważam, że ty jesteś taka pomocna, szczera, to takie fajne cechy. Ze mną jest różnie. Ale jesteś też trochę za poważna czasami. To może w końcu denerwować, no nie? No i chyba nigdy się nie mylisz. Jak jakaś istota wyższa, o.
- Gadatliwa jesteś.
- To jest odpowiedź na moje pytanie? Czy tak po prostu stwierdzasz? Widzisz, ja jestem gadatliwa! Spójrz na siebie, po prostu mi nie przerywasz. To jest rozmowa? Co to w ogóle ma być?
- Kultura. Jak mówisz, to ja słucham - zaśmiała się.
- Dobre wytłumaczenie - odparła sarkastycznie blondynka.
Przez moment nic oprócz odgłosu kroków nie przerywało ciszy.
Katia podbiegła do drzwi i otworzyła je na ościerz.
- Damy przodem, wchodź. Widzisz, już też jestem kulturalna.
Rima weszła do budynku, a tuż za nią odmieniona, przykładna od teraz towarzyszka.
- Przyjdę dzisiaj do ciebie, dobra?
- I co niby będziemy robić?
- No... jak zwykle.
- Nudzić się, tak? To może lepiej idź odrobić sobie lekcje, pouczyć się czy pooglądać telewizję, czy coś.
- Czyli jednak czasami masz mnie dość, no nie?
- Może...
Dziewczyny zaśmiały się.
- Do zobaczenia.
- Cześć.
Rozeszły się do swoich mieszkań.
Katia rzuciła plecak przy biurku, poczym usiadła na krześle i wyjęła z szuflady zeszyt.
Złapała pierwszy lepszy długopis i zaczęła bazgrolić.
14 maja
Dzisiaj strasznie późno wróciłam ze szkoły. Po pierwsze mieliśmy dużo lekcji, a na dodatek potem kółka.
Kiedy wyszłam z budynku, nikogo chyba już w nim nie było. Nie miałabym z kim wracać, jak zwykle, gdyby nie Rima.
Tak się cieszę, że ona się ze mną zadaje. Ale ostatnio jest jakaś taka... dziwna? Mam nadzieję, że nie jest to obraźliwe stwierdzenie. Bardzo, ale to bardzo ją lubię. Jak tu nie lubić dziewczyny, którą zna się odkąd pamięć sięga? Tylko o niej wiem tyle, tylko z nią mam tyle wspomnień. Zaraz będę mieć znowu dużo zajęć, mam tylko chwilę żeby coś napisać. Fajnie się tu pisze. Fajnie się czyta. Miło czasem przypomnieć sobie stare czasy. Niekoniecznie zawsze było miło... Moja nowa "mama" jest całkiem fajna. Rimy też jest sympatyczna i wesoła. Tylko jej ma też męża. Oni nie mogą mieć dziecka, dlatego ją zaadoptowali. Moja nowa opiekunka jest sama. Towarzyszy nam tylko kot. Całe dnie jestem poza domem, albo siedzę z Rimą. Ciekawe, czy Nadia czuje się wtedy samotnie... Pewnie tak, skoro wzięła mnie do towarzystwa. Chyba więcej pobędę z nią. To przykre. Ona tylko czyta książki, kiedy spojrzę. Albo sprząta.
Muszę kończyć. I tak rozpisałam się bardziej, niż planowałam. Zaraz idę spać, tylko odrobię lekcje i pomogę... mamie.
I przemyślę, jak ją w ogóle mam nazywać. Trudno mi się przyzwyczaić. Ale bedzie dobrze. Jak zawsze. :)
Dobrej królewnie, która zawsze ma szczęście.
Do czasu, aż w jej życiu pewnego dnia pojawi się czarownica.
- Rima, tak sobie myślę... za co ty mnie tak w ogóle lubisz? Bo lubisz, prawda? Zawsze jesteś przy mnie, pomagasz mi, nawet sama chcesz mojego towarzystwa.
Wysoka dziewczyna o ciemnych, długich włosach spojrzała w niebo.
- Tak się złożyło. To ciebie znam na tym świecie. Jakoś wytrzymuję z twoją nachalną osobą - uśmiechnęła się do towarzyszki, która przez dłuższą chwilę nic nie mówiła.
- A za co mnie nie lubisz? W każdym można znaleźć cechy, które się lubi, jak i te, co przeszkadzają, mam rację? Na przykład ja uważam, że ty jesteś taka pomocna, szczera, to takie fajne cechy. Ze mną jest różnie. Ale jesteś też trochę za poważna czasami. To może w końcu denerwować, no nie? No i chyba nigdy się nie mylisz. Jak jakaś istota wyższa, o.
- Gadatliwa jesteś.
- To jest odpowiedź na moje pytanie? Czy tak po prostu stwierdzasz? Widzisz, ja jestem gadatliwa! Spójrz na siebie, po prostu mi nie przerywasz. To jest rozmowa? Co to w ogóle ma być?
- Kultura. Jak mówisz, to ja słucham - zaśmiała się.
- Dobre wytłumaczenie - odparła sarkastycznie blondynka.
Przez moment nic oprócz odgłosu kroków nie przerywało ciszy.
Katia podbiegła do drzwi i otworzyła je na ościerz.
- Damy przodem, wchodź. Widzisz, już też jestem kulturalna.
Rima weszła do budynku, a tuż za nią odmieniona, przykładna od teraz towarzyszka.
- Przyjdę dzisiaj do ciebie, dobra?
- I co niby będziemy robić?
- No... jak zwykle.
- Nudzić się, tak? To może lepiej idź odrobić sobie lekcje, pouczyć się czy pooglądać telewizję, czy coś.
- Czyli jednak czasami masz mnie dość, no nie?
- Może...
Dziewczyny zaśmiały się.
- Do zobaczenia.
- Cześć.
Rozeszły się do swoich mieszkań.
Katia rzuciła plecak przy biurku, poczym usiadła na krześle i wyjęła z szuflady zeszyt.
Złapała pierwszy lepszy długopis i zaczęła bazgrolić.
14 maja
Dzisiaj strasznie późno wróciłam ze szkoły. Po pierwsze mieliśmy dużo lekcji, a na dodatek potem kółka.
Kiedy wyszłam z budynku, nikogo chyba już w nim nie było. Nie miałabym z kim wracać, jak zwykle, gdyby nie Rima.
Tak się cieszę, że ona się ze mną zadaje. Ale ostatnio jest jakaś taka... dziwna? Mam nadzieję, że nie jest to obraźliwe stwierdzenie. Bardzo, ale to bardzo ją lubię. Jak tu nie lubić dziewczyny, którą zna się odkąd pamięć sięga? Tylko o niej wiem tyle, tylko z nią mam tyle wspomnień. Zaraz będę mieć znowu dużo zajęć, mam tylko chwilę żeby coś napisać. Fajnie się tu pisze. Fajnie się czyta. Miło czasem przypomnieć sobie stare czasy. Niekoniecznie zawsze było miło... Moja nowa "mama" jest całkiem fajna. Rimy też jest sympatyczna i wesoła. Tylko jej ma też męża. Oni nie mogą mieć dziecka, dlatego ją zaadoptowali. Moja nowa opiekunka jest sama. Towarzyszy nam tylko kot. Całe dnie jestem poza domem, albo siedzę z Rimą. Ciekawe, czy Nadia czuje się wtedy samotnie... Pewnie tak, skoro wzięła mnie do towarzystwa. Chyba więcej pobędę z nią. To przykre. Ona tylko czyta książki, kiedy spojrzę. Albo sprząta.
Muszę kończyć. I tak rozpisałam się bardziej, niż planowałam. Zaraz idę spać, tylko odrobię lekcje i pomogę... mamie.
I przemyślę, jak ją w ogóle mam nazywać. Trudno mi się przyzwyczaić. Ale bedzie dobrze. Jak zawsze. :)