Zaloguj się

**smeg** · (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-06-2011, 22:06 przez smeg.)

Proszę, aby Scalee i SakuNoTora skopiowały do tego tematu ze swoich pamiętników jedną ostatnią notkę, która weźmie udział w dogrywce Uśmiech

Macie czas do poniedziałku do północy. Kiedy w temacie znajdą się obie notki, zaczniemy głosowanie Oczko

Sonami · 11-06-2011, 17:17

No to Saku wtrąciło swoje 3 grosze. :3

Scalee · 11-06-2011, 18:37

A teraz moje 3 grosze ;3333

10 czerwca 2011 rok./ Przygoda pt. Ucieczka z Demonicznej Krainy.

Dogrywka do konkursu!~!

Wszyscy już spali... Powoli gasnęła ostatnia iskra ognia.. iskra, która mogła zmienić ich życie, lub mogła... zakazać im wielkiej przygody.
Nagle z oddali wydobył się przeraźliwy krzyk. Nagle Cookie zerwała się z kolan Xava.
- Słyszeliście to?! - wykrzyknęła
Po chwili przed najbliższymi drzewami pobliskiego lasu pojawił się jasny kształt.
- Idziemy tam! - zawołał Leo
Cała marzeniowa rodzina udała się do lasu nie wiedząc, co ją czeka. Szedli błotnistą dróżką, prowadzącą przez całe TamaTown.
Gdy stanęli przed pierwszymi drzewami nigdzie nie było widać świetlistej postaci. Rozglądali się przez chwilę i usłyszeli taki sam
wrzask jak przedtem. Wydobywał się on z wnętrza lasu. Powoli Xav przekroczył nad wielką przewróconą gałęzią i podał rękę Cookie.
Ona złapała się jej i weszła na gałąź. Później tak samo zrobiły inne dziewczęta. Gdy wszyscy stali już w obrębie lasu. Z każdej strony było słychać szelest
liści i tupot leśnych zwierząt. Gdy wchodzili coraz bardziej w głąb lasu, to było coraz wyraźniej słychać wrzaski tajemniczej postaci. Drzewa zasłaniały niebo i
stawało się ciemniej i ciemniej. W końcu dotarli do małej, świetlistej polanki. Na jej środku stało zwierzę fantastyczne i tylko osoby obdarzone
Pyłem Melarii mogły je dotknąć. Był to piękny, oślepiający blaskiem jednorożec. Gdy wszyscy chcięli do niego podejść nagle z kilku z nich zaczęło wydobywać
się jaskrawe światło. Cookie, Xav, Vicky, Vic, Leo i Luci unieśli się ku niebu i oślepili wszystkim blaskiem Melarii. Wydawało się, że każdy zakątek lasu
został oświetlony przez magiczne światło zmieniające cały świat. Gdy opuścili się na ziemię jednorożec odwrócił do nich swoją głowę i rzekł poważnym głosem:
- Czy chcecie odwiedzić miejsca, których nigdy nie odwiedziliście?
- Tak. Oczywiście. - powiedziała Luci
- A gdzie zamierzacie się wybrać?
- Hmm.... Do.. Świata Fantazji! - wykrzyknął Vic
- Dobrze... - rzekł jednorożec - Wsiądźcie na mój grzbiet.
Nasi wybrańcy Pyłu Melarii usiedli wygodnie na grzbiecie jednorożca.
- Wrócimy do domu! Nie martwcie się! - krzyknęła Vicky do reszty, gdy już pędziła na jednorożcu.
Magiczny koń gnał wśród drzew tak długo, że aż niebo było widoczne i w ich twarze uderzał suchy, zimny wiatr.
Wszystkim im zamykały się oczy, a jednorożec też był senny i jego czy były przymrużone. Był taki śpiący, że ominął znak z napisem: ,,Świat Fantazjii''
Jednorożec gnał wśród różnych magicznych dróg nie zważając na żadne przeszkody. W końcu obudził się z niby snu stojąc przy tabliczce z wyrytym napisem ,,Kraina Koszmarów''.
Gdy wszyscy się otrząsnęli koń rzekł:
- Wybaczcie, ale młody już nie jestem. Odpocznijmy chwilę, a potem wróćmy do Krainy Fale jednorożca porwały złe, latające pegazy. Oddalały się z jednorożcem ku niebu. Luci patrzyła się już swoim słabym wzrokiem na ciemne chmury, za który odlatywały pegazy. Nie napatrzyła się długo, bo nagle za ich plecami pojawili się dwaj silni strażnicy Krainy Koszmarów. Złapali ich za ręce i grubszy powiedział:
- Ej no wy! Co wy tu wyprawiacie!? Do więzienia z wami!
Ten drugi, chudszy i niższy nie miał nic do powiedzenia. Nie minęła chwila, a jakby za dotknięciem magicznej różdżki pojawili się w więzieniu. Za ogromnymi, żelaznymi kratami siedziało wiele potworów, ale takie miłe, świetliste postacie nie powinny znaleźć się w takim miejscu. W końcu rodzinka znalazła się w celi obok Frankensteina i Draculi. Przez chwilę zamarli w miejscu, ale gdy zrozumieli co sie stało, to zaczęli logicznie rozmyślać.
- Może przekupię strażnika ciastem? - zaproponowała Cookie
- Hmmm.. nie wydaje mi się, że się na to kupi. Może tak wywiercimy dół i uciekniemy? - spytał się Vic
- Zbyt głośne. - odpowiedziała Luci
- Może użyjemy Pyłu Melarii? - zawołała Vicky
- Jeszcze nie czas. Może się do czegoś pył przydać.
Nieco zaniepokojeni rozglądali się po wszystkich ścianach, aż Cookie zauważyła w jednej z nich mały otwór. Wsadziła do niego rękę. Poczuła coś zimnego i twardego. Próbowała to złapać i jej się udało. Gdy wyciągała rękę z otwory, zobaczyła mały flakonik z błyszczącym proszkiem z nalepką. Na nalepce widniał napis: Magiczny pył Eularii
- Znalazłam Pył Eularii!
Podeszli d niej i zaczęli czytać tekst na odwrocie nalepki; Pył Eularii: Służy do zadawania życzeń. Nie można sobie życzyć: ucieczki, broni palnej, pieniędzy.
- To znaczy, że możemy sobie życzyć wielkiego świdra?
- Tak. Ale żeby był cichy. - odrzekła pogardliwie Vicky
- Życzę sobie wielkiego, cichego świdra. - zawołał Vic
Po chwili pojawiło się w celi wielkie źródło światła i pojawił się ogromny świder.
- Wsiadajcie!
Wszyscy szybko wsiedli, a Leo włączył gaz i staranowali ścianę. Byli wolni! Ale... nie zupełnie. Musieli jeszcze odnaleźć jednorożca.
- Tam! - wykrzyknęła Vicky wskazując na wielki, mroczny zamek.
Po chwili zniknęli pod ziemią i wkrótce pojawili się u wrót pałacu. Cudowne, dębowe drzwi przyprawiały o ciarki, ale musieli je pokonać.
- Chwila! A co jak nas zobaczą? - spytał Leo - Musimy załatwić sobie kostiumy!
Leo porwał flakonik z rąk Cookie i zażyczył sobie sześciu przebrań szpiega. Rodzinka przebrała się szybko i powoli wkroczyła na teren zamku. Było cicho, bardzo cicho. Skradali się obok schodów, aż usłyszeli straszny wrzask w podziemiach. Pobiegli pędem po schodach prowadzących do lochów i zauważyli tam jednorożca w otoczeniu przerażających potworów-ninja. Rozpoczęła się walka. Ninja byli bardzo zręczni, a Leo, Xav i Vic - silni a Cookie, Vicky i Luci używały swych magicznych mocy, by pokonać wroga. Walka była zacięta. Nikt nie miał ogromnej przewagi, ale nagle ostatnia dwójka ninja poległa. Jednorożec był wolny!
- Xav! Udało się! - krzyknęła Cookie - Xav?
Cookie obróciła się. Zobaczyła ciało Xaviera leżącego obok ninja. Poległ w walce. Całej rodzinie zrobiło się przykro, ale najbardziej odebrała to Cookie.
- Xav! Xav? Xav ty musisz żyć! - wrzeszczała Cookie
- Kochanie, on chciał dobrze. On zawsze będzie cię kochał. Ale teraz on jest w innym świecie - mówił Vic
- To nieprawda! On musi żyć! - rozpaczała
Cookie opadła na Xaviera i płakała. Nagle poczuła puls jego serca.Nagle uchylił oczy.
- Xav?
- Kochana... ja.. ja muszę umrzeć... pamiętaj,... ja zawszę będę z tobą. - powiedział ochrypłym głosem.
Po tych słowach jago głowa opadła, a oczy się zamknęły. On naprawdę umarł.
- Nie! Nie umieraj!
Na chwilę przestała płakać. Ciało Xava zaczęło się świecić, a jego Pył Melarii opuścił jego ciało i wleciał w ciało Cookie. Ona uniosła się wtedy do góry, a z nieba wydobył się głos Xaviera: Od teraz jestem w tobie... I dzięki memu Pyłowi stałaś się Strażniczką Marzeń.... Wypełniaj to zadanie z chęcią... i pamiętaj.. zawsze będę z tobą...